Amen & uit!

2009-08-31T02:05:00.000-07:00

Op is op!

Bedankt aan iedereen die Gabriëlla binnenliet.
In je huis. In je tuin. In je hoofd. Maakt niet uit waar.

Het is nu tijd om haar los te laten.
Iets nieuws te maken.

Je hoort het wel.
Gauw!

30/08/09

2009-08-31T00:35:00.000-07:00

14:45

4 paar handen
waaronder 1 paar van de gastheer
en 1 gedwongen paar van een kraampjeshoudster van voor de deur geplukt

laarzen: op een bakje Ename

maaginhoud: 1 & 1/2 appel + paar slokjes water
vochtpercentage: behoorlijk bescheiden
adem: onder controle!

bijzonderheden: geen

15:45

1 paar onbekende mannelijke handen
en dus 1 paar ogen om aan te kijken

laarzen: op een bakje Chaudfontaine

maaginhoud: 2 appels + grote scheut water
vochtpercentage: behoorlijk kwistig
adem: net niet buiten adem

bijzonderheden: kin bezeerd bij al te enthousiast duiken en belangrijke schaamtegrens verlegd

16:40

6 paar stipte handen
5 paar late handen
5 paar te late handen

laarzen: terug op het bakje Ename

maaginhoud: 1 & 1/2 appel + grote scheut water
vochtpercentage: erg kwistig
adem: hijgend

bijzonderheden: ademnood was niet nep + volumeknop op tien

SLOTSOM:

Akkoord. Gabriëlla had een grotere opkomst verwacht.

laarzen: Ename is the best!

maaginhoud: 5 appels + 2 glazen water
vochtpercentage: kletsnat
adem: op

bijzonderheden: wat een marathon!

21/08/09

2009-08-22T08:07:00.000-07:00

Ik zal haar missen. Dat bizarre lichtgewicht.

Gisteren was Gabriëlla terug te vinden op een lang smal dakterras in de Brugse binnenstad. Terwijl zij viel, sprong de nacht als een kat op het dak en haar ogen vonkten dansend vuur. Uit de fonkelende schim van het publiek kwam er mooie muziek. Uit de schim schenen goede ogen naar haar toe.
Op het moment dat ze haar hoofd in helse tongen sloot, vloog ze voor een eerste keer écht weg. Dat was duidelijk te horen. Een 'ieguig' bracht haar weer terug. En ze groette eindelijk weer eens zoals dat moet.

Maar wat niemand anders zag: vannacht was Gabriëlla zoek.

Ik was met haar bij de gastvrouw blijven slapen. Om mij heen was nog alles van een feest. Geen mensen. Of ze sliepen. Waar was Gabriëlla heen?

Ik piepte door alle deuren en kieren. Ik schuifelde al in eerste ochtendlicht. Tot ik iets hoorde. Het leek wel een huilende maan. Op het terras was zij gezeten. Met naast haar al haar kleren.

"Hier is het goed. Hier wil ik blijven!"
"Dat is lastig, Gabriëlla... Je moet nog één keer..."
"Maak je geen zorgen, Tine. Hier heb je mijn kleren!"
"Wat moet ik daarmee zonder jou?"
"Na al die keren zou je toch al moeten weten dat ik nooit zonder jouw voeten sprong en nooit zonder jouw stem zong. Dat jij mij niet leent, maar dat ik jou ontvang."

Ze stond op en keek voor zich uit.
Een kat dook op. Gabriëlla stond op één been een vliegtuig te wezen.
Ze keek nog een keer op en fluisterde: "Bedankt, jij kan nu wel zonder mij een rol gaan spelen. Toen steeg ze op en liet mij alleen. Even dacht ik nog: "Zotte Tine!" te horen.

Ik raapte wat er van haar restte op en begreep.

26/07/09

2009-07-31T13:13:00.000-07:00

Op een vroeg zondagochtend werd Gabriëlla tussen vermicelli-letters en snippers wakker. Vroeg uit de veren, zoals de heet.

Veel te vroeg, zo bleek.
Toen ze vol springplezier op de drempel stond, hoorde ze dat ze enkele uren later moest springen. Geen punt. Springplezier blijft enkele uren houdbaar, zoals bekend.

Het werd een unieke voorstelling. Vandaag speelde er échte muziek tussen de stukjes door. Dat had ik mooi met de muzikanten geregeld. Gabriëlla leek blij verrast. Ook al schrok ze er wel een beetje van. Nu moest ze stil blijven zitten. Minder bewegen omdat de aandacht natuurlijk naar de band moest gaan. Maar zelfs dat geen punt. Wel behoorlijk lastig om het springplezier vast te houden terwijl ze zich in moest tomen.
Ik zag haar op haar lip bijten. Ik zag haar tenen samenknijpen.

Felle Gabriëlla bleef op haar honger zitten. De rustige Gabriëlla ademende en verheugde zich op al dat lekkers dat daarnet nog op een tafel stond.

En na de voorstelling zaten de twee Gabriëlla's op een bankje in de zon. De eerste met wiebelende tenen met het vooruitzicht op een prachtig feest. De tweede met een bordje lekkers. Zij kon er nog wel uren zitten, maar de eerste stuurde haar uiteindelijk huppelen. Verder in de zon tot na de maan.

20/06/09

2009-06-28T13:53:00.000-07:00

Een badkamer is een badkamer. Altijd. Dus veel aandacht krijgt die ruimte normaal niet. Maar als de gastvrouw zegt: "Kunnen we je wel vertrouwen in onze badkamer?" Dan gaat de Sherlock in Gabriëlla op zoek.

Dit exemplaar is ruim. Twee wastafels. Als verloofd. Eentje duidelijk van een mannetje. De ander klaarblijkelijk van een vrouwtje met lange haren. Zij poetst elektrisch en heeft enkele zilverkleurige juwelen. Hij poetst ouderwets. Met verschillende tandenborstels. Op zich niets aan de hand. Tot Gabriëlla bij de toiletpot een dichtbundel van Al Galidi vindt: De laatste slaaf. Biografie van een terugkeer. Ze pakt het boekje en warempel het valt op de grond. Open. Op een welbepaalde pagina. Op z'n minst is deze situatie wat bizar te noemen, ware het niet dat Gabriëlla zich in een huis van een dichterskoppel bevindt.

Terwijl de woonkamer beneden wordt gevuld met cijfers - "Hallo, ik ben nummer 24." "Ik ben nummer 9." - gaat Gabriëlla pluizen op de opengevallen pagina. Op de pot natuurlijk. Een badrand zit zo moeilijk. Ze leest:
Ik zit vast in een shoarmatent,
waarin ik mijn vlees moet grillen
en afhakken en in broodjes stoppen
met mayonaise.
Zit zij vast? Zij zit vast. Zo zit het!

Beneden lijkt het geen shoarmatent. Gelukkig! Een behoorlijk volle kamer. Vooral buren zo blijkt. Ook vrienden en zowaar een vreemde!
Gabriëlla springt haar eigen bundel in. Vergeet de gruwelijke boodschap verscholen in de poëtische badkamer. Ze is.

Het zou perfect gelukt zijn, ware het niet de CD-speler...
Die draait vast. Blijft vast.

Paniek wordt een liedje uit het publiek.
Zondvloed wordt verdacht gevaarlijk voor de adem.
Buren worden losser dan de tegels in de vloeren.

Als ze later weer naar huis rijdt, denkt ze aan een kom vol paprika's.
Zoals Gert Vlok Nel het zong in goed gezelschap:
het gevoel hoe my hart losruk uit my ly
en soos 'n roeiboot in die rivier afdryf
ek kon nie meer slaap nie, nie meer lag nie,
nie meer iets ooit reg doen nie,
nooit ooit weer vir jou soen nie

Dat is vastzitten. Daar kan Galidi nog wat van leren. Hiervoor wil Gabriëlla nog heel wat vreemde badkamers inspecteren. Mooi!

23/05/09

2009-05-25T04:36:00.000-07:00

Met een file van een uur in haar achterwerk wurmde Gabriëlla zich in haar pakje. Voor het eerst in haar korte leven was het zonlicht al helemaal verdwenen. De vlag hing uit en de glimmende gastvrouw gaf gezellig thuis. En hatseflats! van vloekende furie werd ze gevallen vrouw. Eensklaps.

Ze versleepte haar spullen naar een keuken vol verjaardagsgasten en een overvloed aan hapjes. Daar kon ze bijna op de tenen van de gasten springen. Ze deed het nét niet. Ze sprong wel wat zwaarder met die file in haar billen. Dat natuurlijk wel. Maar Lady Lucifer kwam, zag en overwon de helletocht van twee uur hels regenrijden met overstuurde handen en grommende tanden. Alle zwaveldamp trok weg totdat een echte Lucifer verscheen. Maar net zoals hij kwam, verdween hij even zeer.

Haar zondvloed duurde iets langer. Haar haren drupten meer.
Na het zwoegen was er een staand applaus, eten, wijn en heel veel lekker zoets.
En dan mag het letterlijk niet zo zichtbaar zijn: haar achterwerk werd licht en eens weer in de auto gezeten, snorde het tevreden in het gezelschap van de gps. Kronkelwegen in de nacht merkten het toen ze met zachte motberegende wielen werden bereden.

10/04/09

2009-04-13T00:38:00.000-07:00

Het was alweer een hele tijd geleden dat een zondvloed het jurkje van Gabriëlla raakte. Eindelijk was het weer zover!

Samen met haar reed ik afgelopen vrijdag naar boekhandel De Zondvloed in Roeselare. Het was een lentedag en haar kleren pasten haar wonderwel. Vrolijk dus.
Alles werd buiten uitgestald. Incluis de appels in het keienveld. Gabriëlla liep op het dunne muurtje en strafte zichzelf met regen toen ze er drie keer afgedonderd was.

Terwijl het publiek helemaal voltallig was, werd alles naar binnen gesleept. Incluis het lichaam van de natte gestreepte sokken. En net nadat een hond haar klokhuis overmeesterd had, begon Gaby te stromen met de regen tegen het raam in haar nek.

Het was een voorstelling met vlijmscherp mes en chique schoenen. Veel aandacht tussen al die boeken. Gezellig werd er doorgezakt tot niet ik, maar Gabriëlla klaterde van wijn en stil verlangen naar meer appels, minder zwijgen en vooral veel springen om zich heen.

Te droog

2008-10-20T02:16:00.000-07:00

Een stukje theater in je huis, in je tuin, in je zaak, voor je voordeur of op je festival?

Nodig Gabriëlla eens bij je uit!
Ze heeft niet zoveel nodig.

De voorstelling duurt circa 30 minuten én is vochtig.

Mail als de bliksem naar dit adres.

27/09/08

2008-09-28T05:57:00.000-07:00

Zotte Gaby zal het niet ontkennen: dit (voorlopig laatste) bezoekje was er eentje met de nodige portie bibber en beef. Daar zat ik wel voor iets tussen. Ze kwam namelijk op een échte theatervloer te staan met een échte tribune. In die zitjes zaten de billen van heel wat van mijn leerlingen, hun ouders en mijn meeste collega's. Ik had haar een beetje bang gemaakt. Leerlingen en collega's zijn namelijk wat kritischer. Toch?
Gelukkig slikte Gabriëlla dit door samen met een zure appel: vijf minuten voor aanvang was ze mijn angst al vergeten. Gelukkig maar!

Ze bezeerde haar knieën, draaide haar contactlenzen tijdens het 'zondvloeden' tot achter haar oogbol en haar hart sloeg over tijdens het springen: kortom ze gaf zich helemaal en met resultaat! Het was één van de mooiste bezoekjes dit afgelopen jaar.

Vooral haar buigen op het einde was een buigen met een 'glunderbuig'.
Trots ben ik dat ik Gabriëlla toeliet in mijn huid...

Nu hangt ze te drogen in de tuin.
Als het mag, haal ik ze terug binnen.
Als het niet mag, ook.

21/09/08

2008-09-22T02:41:00.000-07:00

Vandaag sprong Gabriëlla de taalgrens over en dat deed haar goed.
Saint-Sauveur blijkt namelijk een bijna-heilige redding voor wie eigenlijk niet springen kan.

Ze voelde zich uitzonderlijk loom vandaag. Kreeg niet eens pap gezegd. Ook al zeg je dit niet zo. Maar bij aankomst hoorde ze een derde adem. Die van Boris Trouplin. Al moet Gabriëlla toegeven dat dit niet haar lievelingsmuziek is, bijna onmiddellijk voelde ze dat dit niet zomaar een bezoekje ging worden. Hier was bezieling, zoals dat heet. Ook al was dit oorspronkelijk het laatste en letterlijk het dertiende optreden in een dozijn.

Eerst kroop Robert in een rozenbad onder een boom terwijl ze toekeek en genoot. Robert kon namelijk zo een broer van zotte Gaby zijn. Worden.

Met de geur van stro en het zicht op het binnenplein van Ferme Troubadour had Gabriëlla een prachtige locatie om de adem uit haar lijf te persen. Zo heftig dat ze aan het bloeden ging. Zo heftig dat zelfs de muzikanten van Boréale, die geen woord konden begrijpen (al sprong ze in het Frans - spreken doet ze enkel met haar eigen tong), van aan hun tafel toekeken en bijna zwegen.

Mooi!Mooi!Mooi!
Uit zichzelf zegt Gabriëlla dat te weinig.

Op de tonen van het folkorkest maakten de bezoekers een dansje op de houten binnenkoer. Gabriëlla keek toe, dronk en vertrok. Met stille trom en kloppend hart. Nog eens springen zou haar wel eens fataal laten verdwijnen en geef toch toe: dat doe je niet als je voelt: "Ik mocht er zijn vandaag..."

11/09/08

2008-09-12T02:11:00.000-07:00

In haar nieuwe gestreepte kousen schreed Gaby gisteren anderhalf uur lang rondjes in de kelder van een restaurant. Ze zag oesters en scampi's voorbijkomen en ze zag vooral veel flessen wijn. Gabriëlla kent geen water in de mond. Ze dacht gisteren alleen:"Bougeren!" en bleef maar schrijden.

Boven haar kwamen de gasten aan. Toen Gaby de zwarte koelkast honderd keer gedag gezegd had en ook de kok, zaten ze inmiddels aan het voorgerecht. Tussen voor en hoofd werd zij opgediend: vrolijk geserveerd met een appel in de mond. De gasten waren verbaasd een zotte vrouw te zien temidden van die vissen op de kaart. Wat deed zij daar in godsnaam met longen die uit hun voegen barstten? Maar toen Gabriëlla haar hoofd in water stak en hapte, bleef de aandacht vast, leek men haar te herkennen. Meestal.

Na het optreden kreeg ze voor het eerst in haar leven snoekbaars te eten en ze at en dronk nog ander lekkers. Na wat gespartel in het begin zwom ze weldra weer in volle goestingzee. En iedereen zwom mee.

30/08/08

2008-08-31T05:38:00.000-07:00

Omdat zotte Gaby intussen de kaap van tien gehaald heeft, werd ze beloond met nieuwe kleurige panty. Minder witte kuit te zien... Oef! Ze werd op slag wat vrolijker.

Ik had haar wat bang gemaakt. Vandaag speelde ze in het huis van twee van mijn collega's. In het publiek onder andere mijn directeur en zijn vrouw. Ook een hoofdbibliothecaris en een bekend auteur zaten aan haar voeten. En een moeder en een vriendin.
Voor aanvang had ik gezegd: "Lieve Gaby, als je dit verprutst dan trek ik op slag die kousen stuk. En dan mag je voortaan weer 'wittekuiten'...".

Of het werkte? Ze ademde wat luider. Sprong wat voorzichtiger. Maar stak haar hoofd meer in het water als was ze een zeestruisvogel. Kiboe! Kiboe!
Daar zijn mooie plaatjes van gemaakt. Als Gabriëlla toestemming geeft, plaats ik er binnenkort een paar online.

Haar panty mag ze nog even houden. De avond was gezellig en beschonken.
En straks ga ik gewoon weer werken, terwijl zotte Gaby vrolijk rondhuppelt als twee witte wollige konijnen.

09/08/08

2008-08-10T04:35:00.000-07:00

Je maakt wel eens iets mee: een experiment.

Gabriëlla was vandaag niet in haar eentje alleen. Ze had een oude bekende meegebracht: Jeroom. Niet dat ze dan met elkaar moeten praten: Jeroom en Gabriëlla. Een blik is zelfs bijna overbodig. Maar hij zit er wel. Dat is genoeg.
Het is een rare man, vooral als je hem voor een eerste keer ziet. Als zij onrustig spartelt, kijkt hij rust in de kamer. Als hij broebelt, houdt zij zich stil.

Misschien neemt ze hem wel nog eens een keertje mee. Desnoods verborgen in één van de plooien van haar jurkje. Of op de bodem van een laars.

Het doet gewoon eens deugd om met zijn tweetjes wereldvreemd te zijn.

06/07/08

2008-07-07T01:19:00.000-07:00

Regendansjes niet dansen, helpt! Dat staat nu als een paal boven water.

Terwijl Gabriëlla achter de garage stond te ijsberen, wou ze warempel een dansje maken. Maar ze dacht: "Nee, straks regent het nog..." dus danste ze nét niet. Toen de wolken kwamen bovendrijven in de grote mooie tuin en de ruim twintig gasten daarin een plaats vonden, nagelde ze haar voeten aan de bodem vast. "Nee, nog steeds niet dansen... Nog niet."

In de voorstelling kon ze het niet laten. Ze maakte rare sprongen, durfde niet meer naar boven kijken, voelde soms een druppel in haar nek en bleef dan even stokstijf staan.

Regen viel er pas veel later. De gasten waren weg en binnen bij een slaatje zat ze lekker droog. Terwijl ze lachte, danste ze als nooit tevoren.

30/06/08

2008-07-01T01:44:00.000-07:00

Met twee babys, twee katten en een schildpad aan haar voeten sprong Gaby wat voorzichtiger vandaag. Ze had met de schuifdeur een leuk kadertje om zich heen, waar ze af en toe eens door kon prikken. Eén baby schrok. AU! Heel even. Een vliegtuig is ook niet alles...

Gabriëlla deed het vandaag voor het eerst zonder gestreepte kleurige kousen maar met twee streepjes witte kuiten. En verwend met aandacht, eten en wat erbij? Zeg dat lekker wel! Een locatie om te stelen.

10/05/08

2008-06-06T13:46:00.000-07:00

Auw! Een mooie levensles vandaag!

Decor is niet altijd functioneel in alle omstandigheden.

Gaby gleed uit - languit! Dorie, hier moet ik iets aan doen.
Het deed geen pijn: maar haar kousen zijn nu dringend aan vervanging toe.
Gezien het zomerse (?) seizoen, zijn dezelfde winterbenen niet meer te verkrijgen, dus zal ik Gabriëlla eens naar de winkel moeten meenemen. Ze haat dat zo. Nog meer dan ik.

En het decor? Dat slipt maar even voort...
Het maakt het weer eens anders spannend.

20/04/08

2008-06-06T13:35:00.000-07:00

Op een zondagnamiddag in de kroeg komen jongens met de kaarten spelen en soms wil men gewoon een frisse pint. Maar dat kom ik de trappen afgegleden. Na al die maanden zit mijn pakje niet op mijn gemak. Wil men mij hier wel op zijn bord? Daarbij voel ik me ook niet op mijn iks.

Gelukkig is er aandacht. Gelukkig is er wijn.
Het was wel wat anders, maar leuk om er te zijn!

Mijn laarzen kregen hier een geurtje van de huiskat mee. Wie ooit ruikt, ruikt niet mij maar het café!

20/01/08

2008-06-06T13:30:00.000-07:00

Het voordeel van als eerste binnenkomen in dit huis is, dat ik als laatste naar huis kan vertrekken. Alle auto's staan te krap en de mijne kan niet weg.

In andere gevallen zou ik wanhopig een vluchtweg zoeken. Opstijgen desnoods. Maar hier spreid ik mijn vleugels over de rug van de stoel uit. Zitten blijven kan me hier niet deren!

Later rij ik fluitend naar huis terug.

09/12/07

2008-06-06T13:26:00.000-07:00

Probeer het je voor te stellen: een huiskamer vol familie. Broers en zussen. Ooms en tantes. Neefjes en nichtjes. En dan gebeurt er dit:

De deur gaat open. Gekke nicht met gestreepte sokken spreidt de armen en springt de longen uit haar lijf. Ze gooit haar oom een groene appel toe en maakt de vloer kletsnat. En dan denkt ze ook nog eens dat ze een vliegtuig is?

Zotte zus is nog zotter dan zotte Gaby!

01/12/07

2008-06-06T13:09:00.000-07:00

Dit is een avond om in een lijstje op te hangen op een lichtblauwe muur.

Het regende toen ik samen met vrienden in het huis van mijn gastheer arriveerde. Wat onwennig schudde ik wat handen en liet me zelfs een glaasje cava inschenken.
Een verzorgde badkamer toonde mij in een bijzondere mooie kamer. Niet dat het me paste, maar het voelde wel goed daar.

In een zitkamer vol dertigers sloop ik de plankenvloer op, schuifelde even voor ik begon. Dit was de aandacht die ik wou. Deze ogen keken naar me uit, al kenden ze me niet.

Na de voorstelling werd ik verwend met lekker eten. De gastheer had aan alles gedacht. De vreemde eend werd warempel opgenomen, al bleef ze wel wat vreemd tussen al die vlotte vogels.

En in mijn laars? Je wilt het niet weten! Een klein beetje fobie armer - een warm gevoel rijker!

25/11/07

2008-06-06T13:02:00.000-07:00

Ik nodig mezelf uit tegenwoordig. Niet op de koffie. Niet op de thee. Zelfs niet om te zuipen. Ik nodig mezelf uit om in een 'vreemd' huis mijn monoloog Amen & uit! te brengen. Eén van de doelen van dit initiatief is, dat ik vind dat ik eens meer onder de mensen moet leren komen. Want ik kan niet zo goed om met publiek.

Zonet speelde ik mijn eerste huiskamervoorstelling.
Het was een beetje raar. Het publiek kwam niet voor de voorstelling, maar voor het huis. De bewoners gaven namelijk een 'familie-instuif' voor hun nieuwe woning. Een theatervoorstellingetje koppelen aan een drankje/hapje/dit-is-de-gang-naar-de-slaapkamer. Dat was op zich niet erg. Maar normaal speel ik voor mensen die toneel willen zien. Geen huis. Nu waren de mensen toch wat overrompeld en vooral een beetje luidruchtig. Allemaal geen groot probleem... Aandacht kan je winnen. Toch?

Maar een appel kwam niet goed terecht en middenin een ontroerend lied hoorde ik gegniffel en niet-eens-fluisterend geblaat. Na de voorstelling kroop ik van schaamte in een hoekje omdat niemand écht gemeende denkbeeldige bloemen om mijn hals hing, ook al had ik zélf het idee dat alles goed verlopen was (op die ene appel na).

Maar het publiek kwam natuurlijk niet voor denkbeeldige bloemen. Ze kwamen om de bewoners te feliciteren en het huis te inspecteren. Met dit besef voelde ik me een indringer en ik maakte dat ik snel weg kwam.
"Doorbijten, meid!" bedacht ik op de weg terug. En "Je wou toch zo nodig?"

De volgende keer dat ik onder de mensen kom, zal ik beter mikken.
"Hier ben ik, kijk en hoor me aan!"

17/09/07

2008-06-06T13:01:00.000-07:00

Gisteren was het dan eindelijk die dag waar ik zo lang mee in mijn hoofd gezeten heb. Slapeloze nachten en onbeschaamde vreetbuien hebben me blijkbaar goed gedaan. Het voelde ongelooflijk goed daar op die planken. Alsof het zo moest zijn.

Bedankt voor wie er was. Jullie applaus deed me een paar milimeter groeien.

14/09/07

2008-06-06T12:54:00.000-07:00

Na heel wat gevloek, zweet en tranen (jawel!) is het zondag eindelijk zover. Dan sta ik helemaal alleen op de Nazomer-planken met een eerste échte solo-voorstelling van ongeveer drie kwartier. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om Amen en uit! te maken.

Gisteren had ik de eerste repetitie in de Oude Kerk. En raad eens: het voelt (op een paar blauwe plekken na) helemaal goed.

Wie me een groot plezier wil doen, hoeft dit jaar geen verjaardagscadeautje te kopen: kom gewoon naar Vichte...