Het was alweer een hele tijd geleden dat een zondvloed het jurkje van Gabriëlla raakte. Eindelijk was het weer zover!
Samen met haar reed ik afgelopen vrijdag naar boekhandel De Zondvloed in Roeselare. Het was een lentedag en haar kleren pasten haar wonderwel. Vrolijk dus.
Alles werd buiten uitgestald. Incluis de appels in het keienveld. Gabriëlla liep op het dunne muurtje en strafte zichzelf met regen toen ze er drie keer afgedonderd was.
Terwijl het publiek helemaal voltallig was, werd alles naar binnen gesleept. Incluis het lichaam van de natte gestreepte sokken. En net nadat een hond haar klokhuis overmeesterd had, begon Gaby te stromen met de regen tegen het raam in haar nek.
Het was een voorstelling met vlijmscherp mes en chique schoenen. Veel aandacht tussen al die boeken. Gezellig werd er doorgezakt tot niet ik, maar Gabriëlla klaterde van wijn en stil verlangen naar meer appels, minder zwijgen en vooral veel springen om zich heen.
maandag 13 april 2009
maandag 20 oktober 2008
zondag 28 september 2008
27/09/08
Zotte Gaby zal het niet ontkennen: dit (voorlopig laatste) bezoekje was er eentje met de nodige portie bibber en beef. Daar zat ik wel voor iets tussen. Ze kwam namelijk op een échte theatervloer te staan met een échte tribune. In die zitjes zaten de billen van heel wat van mijn leerlingen, hun ouders en mijn meeste collega's. Ik had haar een beetje bang gemaakt. Leerlingen en collega's zijn namelijk wat kritischer. Toch?
Gelukkig slikte Gabriëlla dit door samen met een zure appel: vijf minuten voor aanvang was ze mijn angst al vergeten. Gelukkig maar!
Ze bezeerde haar knieën, draaide haar contactlenzen tijdens het 'zondvloeden' tot achter haar oogbol en haar hart sloeg over tijdens het springen: kortom ze gaf zich helemaal en met resultaat! Het was één van de mooiste bezoekjes dit afgelopen jaar.
Vooral haar buigen op het einde was een buigen met een 'glunderbuig'.
Trots ben ik dat ik Gabriëlla toeliet in mijn huid...
Nu hangt ze te drogen in de tuin.
Als het mag, haal ik ze terug binnen.
Als het niet mag, ook.
Gelukkig slikte Gabriëlla dit door samen met een zure appel: vijf minuten voor aanvang was ze mijn angst al vergeten. Gelukkig maar!
Ze bezeerde haar knieën, draaide haar contactlenzen tijdens het 'zondvloeden' tot achter haar oogbol en haar hart sloeg over tijdens het springen: kortom ze gaf zich helemaal en met resultaat! Het was één van de mooiste bezoekjes dit afgelopen jaar.
Vooral haar buigen op het einde was een buigen met een 'glunderbuig'.
Trots ben ik dat ik Gabriëlla toeliet in mijn huid...
Nu hangt ze te drogen in de tuin.
Als het mag, haal ik ze terug binnen.
Als het niet mag, ook.
maandag 22 september 2008
21/09/08
Vandaag sprong Gabriëlla de taalgrens over en dat deed haar goed.
Saint-Sauveur blijkt namelijk een bijna-heilige redding voor wie eigenlijk niet springen kan.
Ze voelde zich uitzonderlijk loom vandaag. Kreeg niet eens pap gezegd. Ook al zeg je dit niet zo. Maar bij aankomst hoorde ze een derde adem. Die van Boris Trouplin. Al moet Gabriëlla toegeven dat dit niet haar lievelingsmuziek is, bijna onmiddellijk voelde ze dat dit niet zomaar een bezoekje ging worden. Hier was bezieling, zoals dat heet. Ook al was dit oorspronkelijk het laatste en letterlijk het dertiende optreden in een dozijn.
Eerst kroop Robert in een rozenbad onder een boom terwijl ze toekeek en genoot. Robert kon namelijk zo een broer van zotte Gaby zijn. Worden.
Met de geur van stro en het zicht op het binnenplein van Ferme Troubadour had Gabriëlla een prachtige locatie om de adem uit haar lijf te persen. Zo heftig dat ze aan het bloeden ging. Zo heftig dat zelfs de muzikanten van Boréale, die geen woord konden begrijpen (al sprong ze in het Frans - spreken doet ze enkel met haar eigen tong), van aan hun tafel toekeken en bijna zwegen.
Mooi!Mooi!Mooi!
Uit zichzelf zegt Gabriëlla dat te weinig.
Op de tonen van het folkorkest maakten de bezoekers een dansje op de houten binnenkoer. Gabriëlla keek toe, dronk en vertrok. Met stille trom en kloppend hart. Nog eens springen zou haar wel eens fataal laten verdwijnen en geef toch toe: dat doe je niet als je voelt: "Ik mocht er zijn vandaag..."
Saint-Sauveur blijkt namelijk een bijna-heilige redding voor wie eigenlijk niet springen kan.
Ze voelde zich uitzonderlijk loom vandaag. Kreeg niet eens pap gezegd. Ook al zeg je dit niet zo. Maar bij aankomst hoorde ze een derde adem. Die van Boris Trouplin. Al moet Gabriëlla toegeven dat dit niet haar lievelingsmuziek is, bijna onmiddellijk voelde ze dat dit niet zomaar een bezoekje ging worden. Hier was bezieling, zoals dat heet. Ook al was dit oorspronkelijk het laatste en letterlijk het dertiende optreden in een dozijn.
Eerst kroop Robert in een rozenbad onder een boom terwijl ze toekeek en genoot. Robert kon namelijk zo een broer van zotte Gaby zijn. Worden.
Met de geur van stro en het zicht op het binnenplein van Ferme Troubadour had Gabriëlla een prachtige locatie om de adem uit haar lijf te persen. Zo heftig dat ze aan het bloeden ging. Zo heftig dat zelfs de muzikanten van Boréale, die geen woord konden begrijpen (al sprong ze in het Frans - spreken doet ze enkel met haar eigen tong), van aan hun tafel toekeken en bijna zwegen.
Mooi!Mooi!Mooi!
Uit zichzelf zegt Gabriëlla dat te weinig.
Op de tonen van het folkorkest maakten de bezoekers een dansje op de houten binnenkoer. Gabriëlla keek toe, dronk en vertrok. Met stille trom en kloppend hart. Nog eens springen zou haar wel eens fataal laten verdwijnen en geef toch toe: dat doe je niet als je voelt: "Ik mocht er zijn vandaag..."
vrijdag 12 september 2008
11/09/08
In haar nieuwe gestreepte kousen schreed Gaby gisteren anderhalf uur lang rondjes in de kelder van een restaurant. Ze zag oesters en scampi's voorbijkomen en ze zag vooral veel flessen wijn. Gabriëlla kent geen water in de mond. Ze dacht gisteren alleen:"Bougeren!" en bleef maar schrijden.
Boven haar kwamen de gasten aan. Toen Gaby de zwarte koelkast honderd keer gedag gezegd had en ook de kok, zaten ze inmiddels aan het voorgerecht. Tussen voor en hoofd werd zij opgediend: vrolijk geserveerd met een appel in de mond. De gasten waren verbaasd een zotte vrouw te zien temidden van die vissen op de kaart. Wat deed zij daar in godsnaam met longen die uit hun voegen barstten? Maar toen Gabriëlla haar hoofd in water stak en hapte, bleef de aandacht vast, leek men haar te herkennen. Meestal.
Na het optreden kreeg ze voor het eerst in haar leven snoekbaars te eten en ze at en dronk nog ander lekkers. Na wat gespartel in het begin zwom ze weldra weer in volle goestingzee. En iedereen zwom mee.
Boven haar kwamen de gasten aan. Toen Gaby de zwarte koelkast honderd keer gedag gezegd had en ook de kok, zaten ze inmiddels aan het voorgerecht. Tussen voor en hoofd werd zij opgediend: vrolijk geserveerd met een appel in de mond. De gasten waren verbaasd een zotte vrouw te zien temidden van die vissen op de kaart. Wat deed zij daar in godsnaam met longen die uit hun voegen barstten? Maar toen Gabriëlla haar hoofd in water stak en hapte, bleef de aandacht vast, leek men haar te herkennen. Meestal.
Na het optreden kreeg ze voor het eerst in haar leven snoekbaars te eten en ze at en dronk nog ander lekkers. Na wat gespartel in het begin zwom ze weldra weer in volle goestingzee. En iedereen zwom mee.
zondag 31 augustus 2008
30/08/08
Omdat zotte Gaby intussen de kaap van tien gehaald heeft, werd ze beloond met nieuwe kleurige panty. Minder witte kuit te zien... Oef! Ze werd op slag wat vrolijker.
Ik had haar wat bang gemaakt. Vandaag speelde ze in het huis van twee van mijn collega's. In het publiek onder andere mijn directeur en zijn vrouw. Ook een hoofdbibliothecaris en een bekend auteur zaten aan haar voeten. En een moeder en een vriendin.
Voor aanvang had ik gezegd: "Lieve Gaby, als je dit verprutst dan trek ik op slag die kousen stuk. En dan mag je voortaan weer 'wittekuiten'...".
Of het werkte? Ze ademde wat luider. Sprong wat voorzichtiger. Maar stak haar hoofd meer in het water als was ze een zeestruisvogel. Kiboe! Kiboe!
Daar zijn mooie plaatjes van gemaakt. Als Gabriëlla toestemming geeft, plaats ik er binnenkort een paar online.
Haar panty mag ze nog even houden. De avond was gezellig en beschonken.
En straks ga ik gewoon weer werken, terwijl zotte Gaby vrolijk rondhuppelt als twee witte wollige konijnen.
Ik had haar wat bang gemaakt. Vandaag speelde ze in het huis van twee van mijn collega's. In het publiek onder andere mijn directeur en zijn vrouw. Ook een hoofdbibliothecaris en een bekend auteur zaten aan haar voeten. En een moeder en een vriendin.
Voor aanvang had ik gezegd: "Lieve Gaby, als je dit verprutst dan trek ik op slag die kousen stuk. En dan mag je voortaan weer 'wittekuiten'...".
Of het werkte? Ze ademde wat luider. Sprong wat voorzichtiger. Maar stak haar hoofd meer in het water als was ze een zeestruisvogel. Kiboe! Kiboe!
Daar zijn mooie plaatjes van gemaakt. Als Gabriëlla toestemming geeft, plaats ik er binnenkort een paar online.
Haar panty mag ze nog even houden. De avond was gezellig en beschonken.
En straks ga ik gewoon weer werken, terwijl zotte Gaby vrolijk rondhuppelt als twee witte wollige konijnen.
zondag 10 augustus 2008
09/08/08
Je maakt wel eens iets mee: een experiment.
Gabriëlla was vandaag niet in haar eentje alleen. Ze had een oude bekende meegebracht: Jeroom. Niet dat ze dan met elkaar moeten praten: Jeroom en Gabriëlla. Een blik is zelfs bijna overbodig. Maar hij zit er wel. Dat is genoeg.
Het is een rare man, vooral als je hem voor een eerste keer ziet. Als zij onrustig spartelt, kijkt hij rust in de kamer. Als hij broebelt, houdt zij zich stil.
Misschien neemt ze hem wel nog eens een keertje mee. Desnoods verborgen in één van de plooien van haar jurkje. Of op de bodem van een laars.
Het doet gewoon eens deugd om met zijn tweetjes wereldvreemd te zijn.
Gabriëlla was vandaag niet in haar eentje alleen. Ze had een oude bekende meegebracht: Jeroom. Niet dat ze dan met elkaar moeten praten: Jeroom en Gabriëlla. Een blik is zelfs bijna overbodig. Maar hij zit er wel. Dat is genoeg.
Het is een rare man, vooral als je hem voor een eerste keer ziet. Als zij onrustig spartelt, kijkt hij rust in de kamer. Als hij broebelt, houdt zij zich stil.
Misschien neemt ze hem wel nog eens een keertje mee. Desnoods verborgen in één van de plooien van haar jurkje. Of op de bodem van een laars.
Het doet gewoon eens deugd om met zijn tweetjes wereldvreemd te zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)