Een badkamer is een badkamer. Altijd. Dus veel aandacht krijgt die ruimte normaal niet. Maar als de gastvrouw zegt: "Kunnen we je wel vertrouwen in onze badkamer?" Dan gaat de Sherlock in Gabriëlla op zoek.
Dit exemplaar is ruim. Twee wastafels. Als verloofd. Eentje duidelijk van een mannetje. De ander klaarblijkelijk van een vrouwtje met lange haren. Zij poetst elektrisch en heeft enkele zilverkleurige juwelen. Hij poetst ouderwets. Met verschillende tandenborstels. Op zich niets aan de hand. Tot Gabriëlla bij de toiletpot een dichtbundel van Al Galidi vindt: De laatste slaaf. Biografie van een terugkeer. Ze pakt het boekje en warempel het valt op de grond. Open. Op een welbepaalde pagina. Op z'n minst is deze situatie wat bizar te noemen, ware het niet dat Gabriëlla zich in een huis van een dichterskoppel bevindt.
Terwijl de woonkamer beneden wordt gevuld met cijfers - "Hallo, ik ben nummer 24." "Ik ben nummer 9." - gaat Gabriëlla pluizen op de opengevallen pagina. Op de pot natuurlijk. Een badrand zit zo moeilijk. Ze leest:
Ik zit vast in een shoarmatent,
waarin ik mijn vlees moet grillen
en afhakken en in broodjes stoppen
met mayonaise.
Zit zij vast? Zij zit vast. Zo zit het!
Beneden lijkt het geen shoarmatent. Gelukkig! Een behoorlijk volle kamer. Vooral buren zo blijkt. Ook vrienden en zowaar een vreemde!
Gabriëlla springt haar eigen bundel in. Vergeet de gruwelijke boodschap verscholen in de poëtische badkamer. Ze is.
Het zou perfect gelukt zijn, ware het niet de CD-speler...
Die draait vast. Blijft vast.
Paniek wordt een liedje uit het publiek.
Zondvloed wordt verdacht gevaarlijk voor de adem.
Buren worden losser dan de tegels in de vloeren.
Als ze later weer naar huis rijdt, denkt ze aan een kom vol paprika's.
Zoals Gert Vlok Nel het zong in goed gezelschap:
het gevoel hoe my hart losruk uit my ly
en soos 'n roeiboot in die rivier afdryf
ek kon nie meer slaap nie, nie meer lag nie,
nie meer iets ooit reg doen nie,
nooit ooit weer vir jou soen nie
Dat is vastzitten. Daar kan Galidi nog wat van leren. Hiervoor wil Gabriëlla nog heel wat vreemde badkamers inspecteren. Mooi!
zondag 28 juni 2009
maandag 25 mei 2009
23/05/09
Met een file van een uur in haar achterwerk wurmde Gabriëlla zich in haar pakje. Voor het eerst in haar korte leven was het zonlicht al helemaal verdwenen. De vlag hing uit en de glimmende gastvrouw gaf gezellig thuis. En hatseflats! van vloekende furie werd ze gevallen vrouw. Eensklaps.
Ze versleepte haar spullen naar een keuken vol verjaardagsgasten en een overvloed aan hapjes. Daar kon ze bijna op de tenen van de gasten springen. Ze deed het nét niet. Ze sprong wel wat zwaarder met die file in haar billen. Dat natuurlijk wel. Maar Lady Lucifer kwam, zag en overwon de helletocht van twee uur hels regenrijden met overstuurde handen en grommende tanden. Alle zwaveldamp trok weg totdat een echte Lucifer verscheen. Maar net zoals hij kwam, verdween hij even zeer.
Haar zondvloed duurde iets langer. Haar haren drupten meer.
Na het zwoegen was er een staand applaus, eten, wijn en heel veel lekker zoets.
En dan mag het letterlijk niet zo zichtbaar zijn: haar achterwerk werd licht en eens weer in de auto gezeten, snorde het tevreden in het gezelschap van de gps. Kronkelwegen in de nacht merkten het toen ze met zachte motberegende wielen werden bereden.
Ze versleepte haar spullen naar een keuken vol verjaardagsgasten en een overvloed aan hapjes. Daar kon ze bijna op de tenen van de gasten springen. Ze deed het nét niet. Ze sprong wel wat zwaarder met die file in haar billen. Dat natuurlijk wel. Maar Lady Lucifer kwam, zag en overwon de helletocht van twee uur hels regenrijden met overstuurde handen en grommende tanden. Alle zwaveldamp trok weg totdat een echte Lucifer verscheen. Maar net zoals hij kwam, verdween hij even zeer.
Haar zondvloed duurde iets langer. Haar haren drupten meer.
Na het zwoegen was er een staand applaus, eten, wijn en heel veel lekker zoets.
En dan mag het letterlijk niet zo zichtbaar zijn: haar achterwerk werd licht en eens weer in de auto gezeten, snorde het tevreden in het gezelschap van de gps. Kronkelwegen in de nacht merkten het toen ze met zachte motberegende wielen werden bereden.
maandag 13 april 2009
10/04/09
Het was alweer een hele tijd geleden dat een zondvloed het jurkje van Gabriëlla raakte. Eindelijk was het weer zover!
Samen met haar reed ik afgelopen vrijdag naar boekhandel De Zondvloed in Roeselare. Het was een lentedag en haar kleren pasten haar wonderwel. Vrolijk dus.
Alles werd buiten uitgestald. Incluis de appels in het keienveld. Gabriëlla liep op het dunne muurtje en strafte zichzelf met regen toen ze er drie keer afgedonderd was.
Terwijl het publiek helemaal voltallig was, werd alles naar binnen gesleept. Incluis het lichaam van de natte gestreepte sokken. En net nadat een hond haar klokhuis overmeesterd had, begon Gaby te stromen met de regen tegen het raam in haar nek.
Het was een voorstelling met vlijmscherp mes en chique schoenen. Veel aandacht tussen al die boeken. Gezellig werd er doorgezakt tot niet ik, maar Gabriëlla klaterde van wijn en stil verlangen naar meer appels, minder zwijgen en vooral veel springen om zich heen.
Samen met haar reed ik afgelopen vrijdag naar boekhandel De Zondvloed in Roeselare. Het was een lentedag en haar kleren pasten haar wonderwel. Vrolijk dus.
Alles werd buiten uitgestald. Incluis de appels in het keienveld. Gabriëlla liep op het dunne muurtje en strafte zichzelf met regen toen ze er drie keer afgedonderd was.
Terwijl het publiek helemaal voltallig was, werd alles naar binnen gesleept. Incluis het lichaam van de natte gestreepte sokken. En net nadat een hond haar klokhuis overmeesterd had, begon Gaby te stromen met de regen tegen het raam in haar nek.
Het was een voorstelling met vlijmscherp mes en chique schoenen. Veel aandacht tussen al die boeken. Gezellig werd er doorgezakt tot niet ik, maar Gabriëlla klaterde van wijn en stil verlangen naar meer appels, minder zwijgen en vooral veel springen om zich heen.
maandag 20 oktober 2008
zondag 28 september 2008
27/09/08
Zotte Gaby zal het niet ontkennen: dit (voorlopig laatste) bezoekje was er eentje met de nodige portie bibber en beef. Daar zat ik wel voor iets tussen. Ze kwam namelijk op een échte theatervloer te staan met een échte tribune. In die zitjes zaten de billen van heel wat van mijn leerlingen, hun ouders en mijn meeste collega's. Ik had haar een beetje bang gemaakt. Leerlingen en collega's zijn namelijk wat kritischer. Toch?
Gelukkig slikte Gabriëlla dit door samen met een zure appel: vijf minuten voor aanvang was ze mijn angst al vergeten. Gelukkig maar!
Ze bezeerde haar knieën, draaide haar contactlenzen tijdens het 'zondvloeden' tot achter haar oogbol en haar hart sloeg over tijdens het springen: kortom ze gaf zich helemaal en met resultaat! Het was één van de mooiste bezoekjes dit afgelopen jaar.
Vooral haar buigen op het einde was een buigen met een 'glunderbuig'.
Trots ben ik dat ik Gabriëlla toeliet in mijn huid...
Nu hangt ze te drogen in de tuin.
Als het mag, haal ik ze terug binnen.
Als het niet mag, ook.
Gelukkig slikte Gabriëlla dit door samen met een zure appel: vijf minuten voor aanvang was ze mijn angst al vergeten. Gelukkig maar!
Ze bezeerde haar knieën, draaide haar contactlenzen tijdens het 'zondvloeden' tot achter haar oogbol en haar hart sloeg over tijdens het springen: kortom ze gaf zich helemaal en met resultaat! Het was één van de mooiste bezoekjes dit afgelopen jaar.
Vooral haar buigen op het einde was een buigen met een 'glunderbuig'.
Trots ben ik dat ik Gabriëlla toeliet in mijn huid...
Nu hangt ze te drogen in de tuin.
Als het mag, haal ik ze terug binnen.
Als het niet mag, ook.
maandag 22 september 2008
21/09/08
Vandaag sprong Gabriëlla de taalgrens over en dat deed haar goed.
Saint-Sauveur blijkt namelijk een bijna-heilige redding voor wie eigenlijk niet springen kan.
Ze voelde zich uitzonderlijk loom vandaag. Kreeg niet eens pap gezegd. Ook al zeg je dit niet zo. Maar bij aankomst hoorde ze een derde adem. Die van Boris Trouplin. Al moet Gabriëlla toegeven dat dit niet haar lievelingsmuziek is, bijna onmiddellijk voelde ze dat dit niet zomaar een bezoekje ging worden. Hier was bezieling, zoals dat heet. Ook al was dit oorspronkelijk het laatste en letterlijk het dertiende optreden in een dozijn.
Eerst kroop Robert in een rozenbad onder een boom terwijl ze toekeek en genoot. Robert kon namelijk zo een broer van zotte Gaby zijn. Worden.
Met de geur van stro en het zicht op het binnenplein van Ferme Troubadour had Gabriëlla een prachtige locatie om de adem uit haar lijf te persen. Zo heftig dat ze aan het bloeden ging. Zo heftig dat zelfs de muzikanten van Boréale, die geen woord konden begrijpen (al sprong ze in het Frans - spreken doet ze enkel met haar eigen tong), van aan hun tafel toekeken en bijna zwegen.
Mooi!Mooi!Mooi!
Uit zichzelf zegt Gabriëlla dat te weinig.
Op de tonen van het folkorkest maakten de bezoekers een dansje op de houten binnenkoer. Gabriëlla keek toe, dronk en vertrok. Met stille trom en kloppend hart. Nog eens springen zou haar wel eens fataal laten verdwijnen en geef toch toe: dat doe je niet als je voelt: "Ik mocht er zijn vandaag..."
Saint-Sauveur blijkt namelijk een bijna-heilige redding voor wie eigenlijk niet springen kan.
Ze voelde zich uitzonderlijk loom vandaag. Kreeg niet eens pap gezegd. Ook al zeg je dit niet zo. Maar bij aankomst hoorde ze een derde adem. Die van Boris Trouplin. Al moet Gabriëlla toegeven dat dit niet haar lievelingsmuziek is, bijna onmiddellijk voelde ze dat dit niet zomaar een bezoekje ging worden. Hier was bezieling, zoals dat heet. Ook al was dit oorspronkelijk het laatste en letterlijk het dertiende optreden in een dozijn.
Eerst kroop Robert in een rozenbad onder een boom terwijl ze toekeek en genoot. Robert kon namelijk zo een broer van zotte Gaby zijn. Worden.
Met de geur van stro en het zicht op het binnenplein van Ferme Troubadour had Gabriëlla een prachtige locatie om de adem uit haar lijf te persen. Zo heftig dat ze aan het bloeden ging. Zo heftig dat zelfs de muzikanten van Boréale, die geen woord konden begrijpen (al sprong ze in het Frans - spreken doet ze enkel met haar eigen tong), van aan hun tafel toekeken en bijna zwegen.
Mooi!Mooi!Mooi!
Uit zichzelf zegt Gabriëlla dat te weinig.
Op de tonen van het folkorkest maakten de bezoekers een dansje op de houten binnenkoer. Gabriëlla keek toe, dronk en vertrok. Met stille trom en kloppend hart. Nog eens springen zou haar wel eens fataal laten verdwijnen en geef toch toe: dat doe je niet als je voelt: "Ik mocht er zijn vandaag..."
vrijdag 12 september 2008
11/09/08
In haar nieuwe gestreepte kousen schreed Gaby gisteren anderhalf uur lang rondjes in de kelder van een restaurant. Ze zag oesters en scampi's voorbijkomen en ze zag vooral veel flessen wijn. Gabriëlla kent geen water in de mond. Ze dacht gisteren alleen:"Bougeren!" en bleef maar schrijden.
Boven haar kwamen de gasten aan. Toen Gaby de zwarte koelkast honderd keer gedag gezegd had en ook de kok, zaten ze inmiddels aan het voorgerecht. Tussen voor en hoofd werd zij opgediend: vrolijk geserveerd met een appel in de mond. De gasten waren verbaasd een zotte vrouw te zien temidden van die vissen op de kaart. Wat deed zij daar in godsnaam met longen die uit hun voegen barstten? Maar toen Gabriëlla haar hoofd in water stak en hapte, bleef de aandacht vast, leek men haar te herkennen. Meestal.
Na het optreden kreeg ze voor het eerst in haar leven snoekbaars te eten en ze at en dronk nog ander lekkers. Na wat gespartel in het begin zwom ze weldra weer in volle goestingzee. En iedereen zwom mee.
Boven haar kwamen de gasten aan. Toen Gaby de zwarte koelkast honderd keer gedag gezegd had en ook de kok, zaten ze inmiddels aan het voorgerecht. Tussen voor en hoofd werd zij opgediend: vrolijk geserveerd met een appel in de mond. De gasten waren verbaasd een zotte vrouw te zien temidden van die vissen op de kaart. Wat deed zij daar in godsnaam met longen die uit hun voegen barstten? Maar toen Gabriëlla haar hoofd in water stak en hapte, bleef de aandacht vast, leek men haar te herkennen. Meestal.
Na het optreden kreeg ze voor het eerst in haar leven snoekbaars te eten en ze at en dronk nog ander lekkers. Na wat gespartel in het begin zwom ze weldra weer in volle goestingzee. En iedereen zwom mee.
Abonneren op:
Posts (Atom)